Het is niet zo, dat ik perse landschappen wil schilderen. Voor hetzelfde geld stap ik over op stillevens, figuurstukken of abstractie. Maar de uitgestrektheid van bossen en velden heeft me wel altijd beziggehouden en ik ben er nog niet op uitgekeken. De natuur maakt gedachten en gevoelens los, die boven het anekdotische uitstijgen, die raken aan het raadsel van het bestaan: “Ik denk, dus ik ben”. Maar dan wel een van zeer velen, in ruimte en tijd. Een tijdelijke gast als het ware.
Het landschap is in de kunsthistorische traditie vaak vergeleken met het leven zelf: een (on)bekende wereld vol ervaringen (verleidingen) strekt zich uit. Je loopt er in rond en kan de begane paden volgen, of van de rechte weg afwijken…… Dergelijke overpeinzingen wil ik wel graag verbeelden.
Maar een schilderij is half voorstelling, half verf. De kijker neemt van veraf meer de voorstelling waar en van dichtbij vooral de verf. In beide aspecten moet hij zich kunnen verliezen. En eigenlijk gaat het mij natuurlijk om die verf. Daar ben ik schilder voor.
Een schilderij moet in ieder geval een sterk beeld opleveren. Het moet in staat zijn een toevallige blik naar zich toe te trekken en vast te houden. En dat sterke beeld komt vooral tot stand door een stevig licht/donkercontrast, een vlot handschrift en een zinvolle stilering.
Informatie:
Catharina van Clevepark 7
1181 AR Amstelveen
06 42435074
020 6419423